PLANOWANIE PRZESTRZENNE

Ogólne zadania planowania

Poszukiwanie rozwiązań, które zapewniłyby największe korzyści z podejmowanych przedsięwzięći angażowanych środków, mierzonych w wielkościach charakterystycznych dla misji podmiotu, którego planowanie dotyczy. Wielkości te będą wyrażane różnymi jednostkami i wskaźnikami ze względu na dziedzinę, która jest przedmiotem planowania: w zagadnieniach społecznych będą to wskaźniki opisujące wykształcenie lub poziom życia, w ekonomii stopa zwrotu z inwestycji. Planowanie należy rozpatrywać:

na poziomie strategicznym: wybór priorytetowych dziedzin i określenie celów (oczekiwanych wartości opisanych charakterystycznymi dla tej dziedziniy wskaźnikami), w które podmiot zamierza zainwestować (rozwijać), aby uzyskaćnajwyższą rentowność inwestycji, na poziomie wyboru środków (narzędzi), wariantów, standardów (jakości, kompletności), tempa, które będąnajefektywniejsze przy realizacji założonych celów strategicznych.
Przewidywanie i zapobieganie konfliktom pomiędzy podmiotem a innymi osobami (partnerami, pomiędzy poszczególnymi jednostkami, które tworzą podmiot, bądź mają nańwpływ), gdy interes podmiotu jako całości jest sprzeczny z interesem innych osób.Zdefiniowanie kierunków działań operacyjnych i określenie form organizacyjno -prawnych służących ich realizacji.

Strategie

Formułuje w określonym horyzoncie czasowym cele działań, będące oczekiwanymi stanami lub wartościami przekształcanego lub rozwijanego systemu. Cele stanowią przedmiot decyzji. W zagadnieniach publicznych, rozwoju społeczno-gospodarczego decyzje mogą np. dotyczyć:

Wyboru określonego priorytetu np.:

bezpieczeństwo socjalne przy niższym PKB prognozowanym w założonym horyzoncie czasowym, czy też liberalna gospodarka z szansą na wyższy wzrost gospodarczy, podobny do powyższego dylemat: wydatki socjalne, czy też wydatki infrastrukturalne,temat dla państw w okresie transformacji: głęboka i szybka restrukturyzacja, nawet kosztem większego bezrobocia, ale z szansą na przetrwanie całych gałęzi gospodarki, czy też bierne ich wygaszanie, przy jak najdłuższym utrzymaniu istniejących struktur, bezpieczeństwo osobiste, kosztem ograniczenia swobód obywatelskich, czy też swobody obywatelskie, kosztem bezpieczeństwa, inwestycja państwowa w oświatę, kosztem poziomużycia, czy też kosztem obciążenia gospodarki (czyli tworzenie równych szans) lub też pozostawienie kształcenia nowego pokolenia wyczuciu i mądrości rodziców, rozwój kosztem środowiska, czy też ograniczenie rozwoju w celu zmniejszenia obciążenia środowiska, bilansowania zakładanych celów z potencjałem i zasobami będącym w dyspozycji (analizy SWOT)

Planowanie operacyjne

Formułuje kierunki, czyli zespoły skoordynowanych działań, które realizowane w określonej kolejności, zapewnią realizację celów strategicznych.

Przedmiotem decyzji jest:

Sposób realizacji programu: rozwój agresywny, łagodny, czy zrównoważony:

zaangażowanie jak największych zasobów, w celu uzyskania szybkich efektów, kosztem dziedzin traktowanych drugoplanowo w strategii, przy określaniu wydatków na działania zapisane w programie, zaangażowanie wyłącznie posiadnych nadwyżek lub niewielkich oszczędności, a w trakcie realizacji programu dzielenie wartości dodanych uzyskanych z jego realizacji na działania przewidziane w programie oraz na dziedziny traktowane drugoplanowo w strategii, rozwiązania pośrednie.

Konstrukcja kierunków pod kątem dostosowania ich do obecnego i prognozowanego w horyzoncie planowania potencjału podmiotu: w których dziedzinach zintesyfikować działania i zaangażowane środki na początku okresu programowania (uzyskując szybciej cele pośrednie) - kierunki priorytetowe, a w których bliżej końca okresu programowania, odkładając ich rozwój na później, gdy zaczną być odczuwalne efekty działań priorytetowych, a w związku z tym pojawią się dodatkowe zasoby związane z realizacja programu -kierunki komplementarne.